Kamienie
Kamienie szlachetne i półszlachetne interesowały człowieka od czasów starożytnych i używane są do ozdób, biżuterii do dziś. To różne minerały raczej rzadko występujące, cenione za swą unikalną urodę, dodające wdzięku i blasku ich właścicielowi 
Również niektóre substancje organiczne jak koral, bursztyn czy perły zalicza się do kamieni szlachetnych, które używane do tworzenia biżuterii i innych ozdób z dodatkiem metali szlachetnych można nazwać ogólnie kamieniami jubilerskimi.
Co decyduje, że o jakimś kamieniu mówimy klejnot? Z pewnością jest to ponadczasowe piękno – choć jest to pojęcie subiektywne i każdy będzie miał inną definicję, jednak da się znaleźć cechy, które urzekną każdego jak na przykład barwa lub jej brak. Najbardziej chyba pożądane z kamieni to przeźroczyste diamenty. Szlachetności mogą dodawać też inne cechy jak: iryzacja (tęczowanie obserwowane np. na powierzchni masy perłowej), opalescencja (mlecznobiała, mlecznoniebieska lub perłowo lśniąca poświata), labradoryzacja (gra barw w metalicznie lśniących odcieniach, często niebieska lub zielonkawa), asteryzm (zjawisko optyczne powodujące powstanie smug światła w kształcie gwiazdy np. na powierzchni kaboszonu – kamień z zaokrągloną górą i płaskim spodem – zrobionego z szafiru), migotliwość (pojawianie się zmiennego połysku i wąskiej, jasnej, falistej smugi światła), wzór oraz połysk, a także trwałość i odporność na ścieranie podczas noszenia.
Obecnie znanych jest ponad 2000 naturalnych minerałów, a niespełna około 100 zalicza się do kamieni szlachetnych, przy czym tak naprawdę najwyżej cenionych jest tylko 16 z nich, są to między innymi:
Diament
Korund
Spinel
Lazuryt
Skaleń
Beryl
Chryzoberyl
Kwarc
Granat
Topaz
Cyrkon
Turkus
Opal
Oliwin
Turmalin
Żad
Niektóre z wymienionych powyżej minerałów są źródłem więcej niż jednego kamienia szlachetnego np. szmaragdy i akwamaryny są odmianami berylu, szafiry i rubiny – korundu.
Kolejną ważną cechą jest kształt jaki można nadać kamieniom. W zależności od twardości minerałów, gdy jest ona mniejsza od 7 w skali Mohsa, mogą być toczone (najczęściej w bębnach z proszkiem szlifierskim i wodą lub cięte jako kaboszony). Przy kamieniach o twardości powyżej 7 w skali Mohsa wymagają bardziej zaawansowanych narzędzi typu piła karborundowa, tokarka z tarczą pokrytą proszkiem karborundowym lub wiertarka dentystyczna służąca do wycinania fasetek tj. ścianek. Historycznie dopiero w XV w. odkryto i wykorzystano właściwości ścierne diamentu , co zapoczątkowało rozwój metod cięcia i polerowania diamentów i innych twardszych minerałów. W XVII w. Opracowano szlif rozetowy, a najczęściej używany w diamentach szlif brylantowy wykonano około 1700 r.
Współcześnie szlif kaboszonowy stosuje się do kamieni nieprzeźroczystych, półprzeźroczystych i niektórych przeźroczystych jak granat i opal. Jednak do większości przeźroczystych minerałów, zwłaszcza diamentów, rubinów, szafirów, szmaragdów stosuje się cięcie fasetkowe, które najlepiej uwydatnia piękno tych kamieni. Odpowiednie wzajemne ułożenie ścianek powoduje migotanie i odbijanie promieni światła we wszystkich barwach oraz bijący od kamieni blask, jak również podnosi ich wartość rynkową. Wyróżnia się kilka rodzajów cięć fasetkowych: brylantowy, schodkowy, rozetowy i kroplowy.
Metodą na podniesienie ceny kamieni szlachetnych jest składanie (sklejanie w niewidoczny sposób) małych kamyków w dublety lub tryplety.
W dzisiejszych czasach możliwe jest sztuczne poprawianie barwy kamieni (trzy metody: podgrzewanie w odpowiednich warunkach , naświetlenie promieniami X, użycie pigmentu np. przy sklejaniu dubletu), a także całkowicie sztuczna hodowla kamieni poprzez wzrost kryształu z roztworu lub otrzymanie ze stopu.
Loading ...